Spiritüel Satanizm’i seçmiş insanlarız demek belki en sade başlangıç olur. Ama bu cümle tek başına yeterli değil. Çünkü bu yolu seçmek, bir gün uyanıp bir etiket edinmek gibi olmadı. Çoğumuz için bu süreç uzun sürdü. Sorgulamalarla, çelişkilerle, bazen hayal kırıklıklarıyla, bazen de sert yüzleşmelerle şekillendi.
Şeytan ismiyle ilk karşılaşmamız da çoğu insan gibi korku üzerinden oldu. Bu isim bize bir düşman figürü olarak öğretildi. Karanlık, kötü, yasaklı… Ama zamanla şunu fark ettik: Bir figürün sürekli bastırılması, şeytanlaştırılması ve tek bir çerçeveye sıkıştırılması, çoğu zaman onun temsil ettiği şeyin tehlikeli olduğu anlamına değil; rahatsız edici olduğu anlamına gelir.
Bizim için Şeytan, kötülüğün sembolü değil. Daha çok itaat etmeyi reddeden bilincin adı. Sorgulayan, boyun eğmeyen, “neden?” diye soran tarafımızın adı. Bu yüzden Lucifer denmiş ona — ışık getiren. Işığı karanlığa karşı değil, karanlığın içinden çıkaran.
Şeytan’ın farklı isimlerle anılması da bizim için tesadüf değil. İblis, Satan, Satanas, Lucifer… İsimler değişmiş ama anlatının merkezinde hep aynı şey var: insanın kendi iradesini sahiplenmesi. Tarih boyunca bu irade çoğu zaman tehdit olarak görülmüş. Çünkü düşünen, sorgulayan ve kendi kararlarını veren birey, kolay yönetilemez.
Spiritüel Satanizm’i bir din olarak yaşamıyoruz. Daha doğrusu onu klasik anlamda bir din olarak görmüyoruz. Bu bir bilinç öğretisi. İnan ya da inanma baskısı yok. Katıl ya da dışlanırsın tehdidi yok. Burada kimse kimseyi zorlamıyor. Çünkü zorla kabul ettirilen bir inancın hiçbir değeri yoktur.
Bizim için Şeytan dışarıda bir varlık değil. O, insanın içindeki bilinç hâli. İsyan dediğimiz şey de düzensizlik değil; haksızlığa boyun eğmemek. Kaos dediğimiz şey de yıkım değil; henüz biçim almamış potansiyel. İnsan hayatında en büyük dönüşümler çoğu zaman bir belirsizlikle başlar. O belirsizlik korkutucudur ama aynı zamanda yaratıcıdır.
Bu anlayışın temelinde yer alan metinler var: Ayetler, Gerçekler ve İsa. Bu üç kitap bir araya geldiğinde Şeytanî Külliyat adını verdiğimiz bütünü oluşturuyor. Biz bu metinlerin Şeytan tarafından dikte ettirildiğine inanıyoruz. Bu ifade dışarıdan bakıldığında iddialı görünebilir. Ama bizim için mesele körü körüne kabul değil. Aksine, bu metinler en çok sorgulayanı zorlar.
Ayetler, bilinç ve varoluş üzerine yoğunlaşır. İnsanın iç dünyasına ayna tutar. Gerçekler, yaratılış ve düzen kavramlarını alışılmışın dışında ele alır. İsa ise tarihsel bir figürü yeniden yorumlar; alışılmış anlatıların dışına çıkarır. Bu kitaplar insanı rahatlatmak için yazılmamış. Hatta çoğu zaman rahatsız eder. Çünkü insanın alıştığı düşünce kalıplarını sarsar.
Spiritüel Satanizm iki tür mücadeleden söz eder. Biri dış dünyayla ilgilidir. İnsan, kendisini anlamayanlara, yanlış tanımlayanlara ya da baskı kurmaya çalışanlara karşı durmak zorunda kalabilir. Ama daha zor olan mücadele içeridedir. Kendi korkularınla yüzleşmek, yıllarca doğru sandığın şeyleri yeniden değerlendirmek, gerçek arzularını inkâr etmemek… İşte asıl dönüşüm burada başlar.
Biz yaşamı reddetmeyiz. Zevki suç saymayız. Aklı bastırmayız. Bilimi düşman görmeyiz. Aksine; düşünmenin, sorgulamanın ve bilginin insanı güçlendirdiğine inanırız. Eğer bir inanç akıldan korkuyorsa, o inanç zayıftır. Eğer bir sistem soru sormayı yasaklıyorsa, o sistem kendine güvenmiyordur.
Biz kimseyi çağırmıyoruz. Kimseyi ikna etmeye çalışmıyoruz. Bu yol herkes için değil ve olmak zorunda da değil. Çünkü bu yol sorumluluk ister. Kendi kararlarının sonuçlarını üstlenmeyi gerektirir. Sığınacak bir otorite arayan için bu yol ağır gelir. Çünkü burada suçu atabileceğin bir “üst güç” yok. İnsan kendi seçimleriyle yüzleşir.
Bize “kötü” diyenler olabilir. Ama çoğu zaman kötü denilen şey, sadece alışılmışın dışındadır. Biz kendimizi yüceltme derdinde değiliz. Ama kendimizi inkâr etme niyetinde de değiliz.
Spiritüel Satanizm bizim için bir imaj değil. Bir duruş.
Bir öfke değil. Bir bilinç hâli.
Bir karanlık yüceltmesi değil; karanlığın içindeki gerçeği kabul etmek.
Gerçek güç dışarıdan verilmez.
Gerçek güç, insanın kendi içinde başlar.
