Ruhani savaş denildiğinde çoğu insanın aklına hep aynı şey gelir: dışarıda bir mücadele, görünmeyen varlıklar, gizli düşmanlar, bir şeylere karşı verilen savaş… ama işin aslı pek öyle değil. En azından Spiritüel Satanizm’de bu kavram böyle ele alınmaz. Burada ruhani savaş dediğin şey dış dünyaya karşı verilen bir savaş değildir. Asıl savaş insanın kendi içinde olur. Hatta çoğu zaman insanın dışarıda düşman diye gördüğü şeylerin kökü bile kendi içindedir. Bu yüzden bu meseleyi anlamak için ikiye ayırmak gerekir: Küçük Savaş ve Büyük Savaş. Küçük Savaş, dış dünyayla olan mücadeledir. Seni anlamayan insanlara karşı durmak, seni bastırmaya çalışanlara karşı direnmek, hayatın getirdiği zorluklara rağmen ayakta kalabilmek… bunlar hep bu savaşın parçalarıdır. İnsan burada kendini ifade etmeyi öğrenir. Kendi düşüncelerini savunmayı, gerektiğinde yalnız kalmayı, kendi yolunda yürümeyi öğrenir. Bu önemli bir süreçtir, çünkü insanı sertleştirir, dayanıklı yapar. Ama tek başına yeterli değildir. Çünkü insan dışarıyla ne kadar mücadele ederse etsin, eğer kendi içinde çözmediği şeyler varsa, o mücadele hep eksik kalır.
Asıl mesele Büyük Savaş’tır. Büyük Savaş, insanın kendisiyle yüzleşmesidir. Ve açık konuşmak gerekirse, çoğu insanın en çok kaçtığı yer de burasıdır. Çünkü dışarıyla savaşmak kolaydır. Orada suçlayabileceğin şeyler vardır: insanlar, şartlar, hayat… ama iş kendine geldiğinde kaçacak yer kalmaz. Bu sefer kendi korkularınla, kendi zayıflıklarınla, kendi bastırdığın yönlerinle karşı karşıya kalırsın. İnsan doğduğu andan itibaren bir kalıbın içine girer. Ona neyin doğru olduğu söylenir, neyin yanlış olduğu öğretilir. Zamanla bu kurallar öyle yerleşir ki, insan artık sorgulamayı bırakır. Kendi düşündüğünü zanneder ama aslında kendisine öğretileni tekrar eder. En tehlikeli nokta da budur zaten; insan bunun farkında bile olmaz. Büyük Savaş işte bu noktada başlar. İnsan bir yerde durup gerçekten kendine bakmaya başladığında… “Ben ne istiyorum?” diye sorduğunda… “Bu düşünceler bana mı ait, yoksa bana mı öğretildi?” diye düşündüğünde…
Bu sorular rahatsız eder. Çünkü cevapları kolay değildir. Hatta çoğu zaman insan hoşuna gitmeyen şeylerle karşılaşır. Kendi korkularını görür, kaçtığı şeyleri fark eder, zayıf olduğu yerlerle yüzleşir. Bu yüzden birçok insan burada geri adım atar. Çünkü kendini olduğu gibi görmek kolay değildir. Ama işin gerçeği şu: bu yüzleşme olmadan hiçbir şey değişmez. İnsan kendi zayıflıklarını kabul etmeden güçlenemez. Kendinden kaçtıkça kendini geliştiremez. Kendine karşı dürüst olmadan ilerleyemez. Büyük Savaş dediğimiz şey de tam olarak budur zaten. Kaçmayı bırakmak. Kendine yalan söylememek. Ne isen onu görmek.
Bu süreç kolay değildir. Bazen insan kendi içinde çatışır, bazen eski alışkanlıklarını bırakmakta zorlanır, bazen de kendini kandırmaya devam etmek ister. Ama her seferinde biraz daha netleşir. Ve bir noktada şunu fark eder: onu sınırlayan şey dış dünya değildir. Kendi zihnidir. Kendi korkuları, kendi kabulleri, kendi sınırları… İşte bu fark edildiği anda bir şeyler değişmeye başlar.
İnsan kendini yeniden kurmaya başlar. Artık başkalarının ona biçtiği hayatı değil, kendi seçtiği yolu yaşamaya başlar. Kendi sınırlarını kendisi çizer. Kendi doğrularını kendisi belirler. Ve bunun sorumluluğunu alır. Bu noktadan sonra dış dünya eskisi kadar ağır gelmez. Çünkü insan değişmiştir. Artık kolay kırılmaz, kolay yönlendirilmez, kolay bastırılamaz. Çünkü merkezini dışarıda değil, kendi içinde kurmuştur. Spiritüel Satanizm’de ruhani savaşın özü tam olarak budur. Bu bir başkası için verilen bir savaş değildir. Bu tamamen insanın kendisi için verdiği bir savaştır. Dinsel baskılardan, toplumun dayattığı kalıplardan, sorgulanmadan kabul edilen düşüncelerden kurtulma sürecidir. Ve en önemli nokta şudur: gerçek gelişim dışarıdan gelmez. Gerçek gelişim insanın kendisindedir. İnsan ya bu savaştan kaçar, ya da bu savaşı verir. Ama bu savaşı vermeden hiçbir şey değişmez. Kendinle yüzleşmeden güçlenemezsin.
